Η Αρχαία Φαλάσαρνα, στο βορειοδυτικό άκρο της Κρήτης, υπήρξε μία από τις ισχυρότερες ναυτικές πόλεις-κράτη του νησιού κατά την ελληνιστική περίοδο.

Η φήμη της οφειλόταν κυρίως στο εντυπωσιακό της «κλειστό» λιμάνι, το οποίο επικοινωνούσε με τη θάλασσα μέσω μιας τεχνητής διώρυγας. Οι Φαλασάρνιοι ήταν δεινοί ναυτικοί, αλλά και φημισμένοι πειρατές, γεγονός που οδήγησε τους Ρωμαίους να καταστρέψουν ολοσχερώς την πόλη το 67 π.Χ., σφραγίζοντας το λιμάνι με μεγάλους ογκόλιθους για να μην χρησιμοποιηθεί ποτέ ξανά.

Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της Φαλάσαρνας σήμερα είναι ένα σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο: το αρχαίο λιμάνι, μαζί με τις αποβάθρες και τις εγκαταστάσεις του, βρίσκεται 6 έως 9 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε στεγνό έδαφος. Αυτό συνέβη εξαιτίας του καταστροφικού σεισμού του 365 μ.Χ. (τον ισχυρότερο που έχει καταγραφεί ποτέ στη Μεσόγειο), ο οποίος ανύψωσε ολόκληρο το δυτικό τμήμα της Κρήτης, «πετώντας» το λιμάνι στη στεριά και διατηρώντας το ανέπαφο κάτω από τις προσχώσεις για αιώνες.

Περιηγούμενος στον αρχαιολογικό χώρο, ο επισκέπτης μπορεί να δει τους πύργους των τειχών, τα ερείπια σπιτιών, τους βωμούς και τον διάσημο λίθινο θρόνο, που πιθανότατα ήταν αφιερωμένος στον θεό Ποσειδώνα. Η Φαλάσαρνα δεν είναι απλώς ένας αρχαιολογικός χώρος, αλλά ένα μνημείο της δύναμης της φύσης και της ιστορίας, όπου μπορείς να περπατήσεις εκεί που άλλοτε έδεναν τα πλοία, κοιτώντας τη θάλασσα από απόσταση 100 μέτρων.